Konuklardan otelden ayrıldıklarında paralarının karşılıklarını alıp almadıkları, otelin konumu, personelin yaklaşımı, temizlik ve yiyecek gibi değişik kriterlere cevap vermeleri istenir. Bu değerlendirmenin sonucunda alınan ortalama otelin almış olduğu ortalama puanı gösterir.

Aşağıda sırasıyla Agoda.com’un 1 Ocak-31 Aralık 2012  tarihleri arasında en iyi değerlendirmeleri almış 12 otelini görebilirsiniz:

Raffles Hotel, Singapur

Score: 9.506

“İstisnasız yaşadığımız en iyi konaklama deneyimiydi. Bize bir aileymişiz gibi yaklaşıldı ve hiç bu kadar iyi kahvaltı yapmamıştık. Singapur’da kalacaksanız kendinize bir iyilik yapın ve Raffles’da kalın.” – Robert, Australia

The Chedi Chiang Mai, Thailand

Score: 9.467

“Herşey çok güzeldi, keyif aldık. Otel harika, servis, tesis, herşey. Chiang Mai’de harika bir zaman geçirmeniz için gereken herşey var.” – Luis, Mexico

Komaneka at Bisma Ubud, Bali, Indonesia

Score: 9.445

“Komaneka at Bisma konaklamanız için harika bir yer. Manzara otelin kendisi kadar nefes kesici. Çalışanlar bundan daha fazla yardımcı ve pozitif olamazdı.” – Clare, Australia

The Imperial Hotel, New Delhi, India

Score: 9.442

“The Imperial tarihten bir parça. Burada kalırken kolonyal dönemlerdeymişim gibi hissettim. Mükemmel hizmet ve sıcak bir karşılama tüm gezimizi olumlu etkiledi.” – Alexandre, Belgium

Komaneka at Rasa Sayang Ubud, Bali, Indonesia

Score: 9.416

“The Komaneka at Rasa Sayang, Bali ziyaretimiz sırasında çıtayı o kadar yükseltti ki başka bir yerde bu kaliteyi bulma şansımız yoktu.” – Andrew, UK

Essence Hanoi Hotel, Hanoi, Vietnam

Score: 9.408

“Burası kaldığım en iyi otellerden biri. Kaldıpım süit çok güzeldi, harika bir duşa sahipti. Çalışanlar çok yardımcı oldular, haritadan gezmemiz gereken yerleri dahi gösterdiler. Her yere yakın çok merkezi bir konuma sahip.” – Susan, Canada

Kajane Mua Villas, Bali, Indonesia

Score: 9.378

“Kajane Mua Villas kaldığımız en güzel tesislerdendi. Çalışanlar çok ilgili ve yardımcıydı.. Ubud’da çok merkezi bir konumda. Burası çocuklu aileler için çok uygun. Havuzlu harika villalar. Mükemmelliğin kendisi.” – Wallace, USA

Jeevaklui Hotel, Lombok, Indonesia

Score: 9.365

“Otele girişimizden ayrılana kadar burada kalmak tam bir zevkti. Plaj, manzara, rahatlık hepsi güzeldi. Spa’da yaptıracağınız eşsiz bir masaj her şeye değer. 5. defa buradaydık. Ancak son defa değil!” – Jacqueline, Netherlands

Hanoi Elegance Diamond Hotel, Hanoi, Vietnam

Score: 9.362

“Otel beklediğimiz herşeyi fazlasıyla karşılıyordu – ilgili çalışanlar, bilgi verici bir harita ve güzel odalar ve harika otel konumu! Kahvaltı da çok iyiydi – hepsi oda fiyatına dahil kocaman bir seçenek imkanı.” – Catherine, New Zealand

The One Vacation Home, Malacca, Malaysia

Score: 9.361

“Burası bir aile oteli ve otelin sahibi çok hoş bir insan. Bize şehirdeki retoranları bulabilmemiz için bir harita verdiler. Bu çok işimize yaradı. Otel temiz ve çok rahat odaları olan iki katlı bir villaydı. Gerçekten evimizde hissettik.” – Quan, China

Kuredu Island Resort and Spa, Maldives

Score: 9.346

“Kuredu’da harika vakit geçirdik. Odamız sadece garden bungalow olsa da rahat ve genişti. Açık duş konseptini çok sevdim ve spa’da çok güzel vakit geçirdik. Çalışanlar ilgili, servis harikaydı.” – Marliyana, Singapore

Apsara Centrepole Hotel, Siem Reap, Cambodia

Score: 9.328

“Bu otele aşık oldum. Görebileceğiniz daha ilgili ve yardımcı bir personel olamaz. Burada konaklamak bir zevkti.” – Sean, UK

Bir gün, insanları, yemekleri, varlığını korumaya çalışan inanışları, birbirine geçmiş kültürleri, sömürgecileri, eski ve yeni dönem emperyalistleri, diktatörler ve halk önderlerini, sultanlar, krallar ve politbüro şeflerini, katliamlar, adil başlamayıp haklı biten savaşlar ve hatta yakınen tanıdığımız az gelişmiş ulus devlet sorunlarını derleyip bundan sonuçlar çıkararak bir ütopya yazmaya karar verirsem (tür kimilerince ölmüş sayılsa da), ülkeyi yalnızca coğrafi olarak bu bölgeden seçmeyi değil, insanları ve sonunda ortaya çıkacak eklemlenmiş kültürü de buradan ödünç almayı isterdim.

Hoi An’da Sabah Pazarı, Vietnam

Niye gitmeli?

Birinci Dünya vatandaşları, sırt çantasıyla yolculuğun üçüncü kuşağını yaşıyor. Yani bugün anneannesi ve annesi “backpacker” olan genç bir Briton, Alman ya da Hollandalı’yla karşılabilirsiniz. Güneydoğu Asya, son kuşağın da merakını, onu ilk keşfedenler kadar cezbediyor.

Evet, artık “The Beach” filminde olduğu gibi Tayland’ta kimsenin bilmediği bir adaya rastlamak pek mümkün değil (ya da haritayı hala ele geçiremedik). Vietnam uzun savaşların ardından artık savaştıklarıyla neredeyse aynı safta yer alıyor. Kamboçya’nın eşsiz tarihi kalıntıları Hollywood’ın setine dönüşecek kadar gizemini yitirdi. Singapur benzersiz bir sömürge kentinden bir “Asya Kaplanı”na evrildi. Malezya, Türkiye’deki birtakım insanların ona dönüşmekten korkacak kadar iyi tanıdığı (!) bir ülke haline geldi. Ama bunlardan hiçbiri milyonlarca insanı buraya seyahat etmekten alıkoyamadı.

Marina Bay Sands, Singapur

Burma’nın henüz ticarileşmemiş kentlerini görmek, Laos’un Budist tapınakları arasında taptaze kahve ve kruvasanla güne başlamak, Malezya’nın sık ve ıssız ormanlarında vahşi hayvanların arasında yürüyüş yapmak, Kamboçya’nın acı dolu yakın tarihinden insanlığa pay çıkarmak, Tayland’ta bir tuk tukun arkasında dünyanın tadına varmak… Güneydoğu Asya, hangi niyetle yola çıktığınıza bakmaksızın size çok fazla şey öneriyor.

Dünyanın bu “uzak” ucu, anlamlandırmaya çalıştığınız hayatınız için evinizde edinemeyeceğiniz fırsatlarla 40 yıl önce olduğu gibi bugün de karşınıza çıkacak. İşte tam da bu yüzden balayındaki çiftlerin, Hawaii gömlekli yaşlı ve yalnız adamların, gecelerini partilerde geçirip bunu ucuza getirmek isteyenlerin, Asya’yı oryantal düşlerinde yaşatan meraklı “Batılı”ların, aylar sürecek dünya turlarına başlamak isteyen gezerlerin, orta sınıf Çinli’lerden oluşan tur gruplarının, her gün yeni bir tat ile karşılaşabilmek için sokak lokantalarını tavaf eden yemek sevdalılarının, deklanşöre her bastığında rengarenk bir kare yakalamak isteyen kolaycı fotoğrafçıların, bütün yılı ofis masalarında tüketip tatillerini ekolojik çiftliklerde geçirmek isteyen ekoturizme gönülden bağlıların, cebindeki üç kuruş parayla dünyayı gezmeye kalkan sırt çantalıların, yani herkesin burada olmak için haklı sebepleri var.

Nereye gitmeli?   

Çocukluğunuzda Tomb Raider’ı izleyip Angkor Tapınakları’na hayran kaldıysanız, Siem Reap’e; tur şirketlerinin davetkar ilanlarında gördüğünüz yemyeşil denizlere açılmak istiyorsanız, Koh Phi Phi’ye; farklı kültürlerin varlığını kitaptan okuyarak öğrenmektense onları yakından görmek için, Chiang Rai’a; uzun kuyruklu bir teknenin arkasında gökyüzüne doğru parmakla çekilerek uzatılmış gibi duran yeşil tepelerin arasında yol almak istiyorsanız, Halong Körfezi’ne; karanlıktan ve kapalı alanlardan korkmuyor ve inanılmaz coğrafi oluşumlarla karşılaşmak istiyorsanız, Kong Lo Mağarası’na; müthiş gökdelenlerin altındaki bodur binaların gölgesinde gelişmiş bir kent manzarasına karşı içkinizi yudumlamak için Boat Quay’e; hayatınızda hiç tatmadığınız müthiş lezzetleri tadabilmek ve sıcağı ev yapımı bir cendolle bastırabilmek için Melaka’ya.

Sukhothai Tarihi Parkı, Tayland

Doğrusu, yukarıda saydığım bütün yerler ve oralara gitme sebepleri, gitmeden önce tamamen öğrenilebilir değil. Elbette Bangkok’taki teras barlarda biranızı yudumlamayı istiyor olabilirsiniz. Ama içeceğiniz en leziz biranın Sukhumvit’in arka sokaklarında tanıştığınız bir grup insanın sizi götürecği izbe bir sokak tezgahında olacağını asla kestiremezsiniz.

Buraya beklentilerinizi yanınıza alıp gelir, sonra onları unutabilirsiniz. Güneydoğu Asya’da çizilecek her rota ertesi gün zıt yöne doğru değiştirilebilecek kadar hükümsüz olabilir. Ama bu konuda geçerli tek tavsiye, ilk uçağın Bangkok’a gidiyor olması muhtemelen. Çünkü bölgenin neresine gitmek isterseniz isteyin, alacağınız en ucuz biletinin varış kenti Bangkok’tur.

Ne kadar kalmalı?

Dünyayı gezmek üzere yola çıkan bir İsviçreli’nin 6 ayını Tayland’ın masaj salonları ve restoranlarında geçirdiğine, 10 günlük bir tatil için Kamboçya’ya gelen bir başkasının 3 yıldır burada yaşadığına ya da sadece Ho Chi Minh’deki lokantalardan etkilenip burada yeni birini açan ötekinin hikayesine inanmak başta zor olabilir. Ama burayı bir defa sevmeye başladıysanız, ertesi gün eve döneceğinizden emin bile olsanız, seyahat planlarınızı yeniden gözden geçirmeyi düşünebilirsiniz.

Bu durumda hangi ülkeye ne amaçla gidip ne kadar kalacağınızı bir gezi yazısı vasıtasıyla tayin etmeye çalışmak en gerçekçi yöntem olmasa gerek. Fakat ister 10 günlük isterseniz de 5 aylık bir yolculuğa çıkmaya karar verin, dönüş tarihinin imkanlar dahilinde ertelenebileceği bir plan yapmaktan çekinmeyin.

***

Pirinç tarlalarında serinlemek, Kamboçya

Benim yolcuğum iki ay sürdü. Malezya’dan başlayıp Tayland, Kamboçya, Vietnam, Laos, tekrar Tayland, Singapur ve yeniden Malezya’ya dönerek bitti. Ama bu kadar ülke bu zaman diliminde gezilebilir olsa da, hepsi için en az bir ayımın daha olmasını dilerdim.

Geziye başlamadan önce Burma’ya da gidebileceğimi düşünmüş, böylece dönüş tarihimi ileri atacağımı planlamıştım, fakat vize ve ulaşımdaki sorunlar nedeniyle ülkeyi bir sonraki geziye bırakmak zorunda kaldım.

Sorduğum üç sorunun da cevabını bildiğimi düşündüysem de, hepsini yolculuk sırasında keşfettim. Daha sorulacak çok soru var ama Güneydoğu Asya’ya buradan başlamak şimdilik kafi.

İyi yolculuklar!

***

Dora Göksal

yoldatekbasina.com

Gezerken yazmak bence öyle kolay iş değildir. Ya da en azından ben, yazarken oldukça zorlanıyorum. Bunu Türkçe yapan bir avuç insanın bloglarını okumak, İngilizce muadillerime göz gezdirmek, zaten pek de okumayı sevmeyen bir ülkenin diliyle yeni bir şeyler ortaya koyup onu sonuna kadar okutmak gibi sorunları kendimce safdışı bırakıp elle tutulur, gerçekten gezdiğime değecek bir şeyler ortaya çıkarmaya çalışıyorum. Bir de bunu gezmeye ayırdığımdan arta kalan zamanda yapmaya uğraşıyorum. Adını koyalım, nitelikli bir üretimin peşindeyim. Zaten gezme eyleminin bir üretim işi olduğu savıyla yola çıkıyorum.

Uzatmayalım. Bu defa hiçbir gezi rehberinde ve blogunda olmayan, gerçek bir günün hikayesini anlatacağım.

Saygon Şehri

Vietnam’ın tarihine sadece Hollywood filmleri sayesinde bile aşikar olsanız, birçoğunuz yalnızca Full Metal Jacket ve Apocalypse Now’ı izleyerek bile bu ülkeyi kendi gözlerinizle görmek istemişsinizdir. Belki de hayır. Ama asıl anlatmak istediğim Saygon’un Asya Kaplanlarından çok daha önce batı dünyasına tanıtıldığı gerçeği. Güney Vietnam’ın başkenti ve Amerikan ordularının neredeyse 30 yıl boyunca aralıksız kullandıkları ordugahı. Üstünden Fransız kolonistlerinin, Birleşik Devletler tümenlerinin, Việt Cộng gerillalarının geçtiği tam bir 20. Yüzyıl abidesi.

Doğu Asya’da ne zaman “adı büyük” bir şehre gitsem, oraya birkaç onyıl evvel gelmiş olmayı diliyorum. Çünkü genelde karşıma çıkan görmeyi beklediğim nevi şahsına münhasır kentler Türkiye’de ya da dünyanın birçok farklı memleketinde gözümüze çarpan tabelalarla bezenmiş oluyor.

Ho Chi Minh, adının hakkını veremeyerek, Bangkok’un bölgesel merkez oluşturduğu Güneydoğu Asya’da onu sadece bir adım geriden takip ediyor. Devrimler eski düzenin kalıntılarını barındırır. Ho Chi Minh tren istasyonunda hala Saygon yazıyor, SWar Remnants Museum(Savaş Kalıntıları Müzesi)’un etrafındaki lokantalarda fiyatlar Birleşik Devletler Doları ile listeleniyor, devrimci Cu Chi halkının kendi çabasıyla kazıp ABD ordularına karşı yerinaltından 25 yıllık bir gerilla savaşı verdiği 200 kilometrelik tünellerin girişinde serinlemek için Coca Cola’lar tüketiliyor.

Belki naif gelebilir ama uluslarası kapitalist ambargonun 1996 yılında kalktığı bir ülkenin global kapitalizme bu kadarı hızlı ayak uydurmuş olabileceğini beklemiyordum.

Cu Chi’de Sabah

Birkaç gündür, Phnom Pehn’den beri birlikte seyahat ettiğimiz Jonas’la şehrin sokaklarını turluyoruz. Savaş Kalıntıları Müzesi’ni gezip müze ve sokakların birbirinden ne kadar farklı olduğu karşısında hayrete düşüyoruz. Okuyup izlediğimiz Vietnam’dan bir şeyler görme isteğimiz sürekli kabarıyor. En sonunda kendimizi Pham Ngu Lao Caddesi civarında bir tur acentasında Cu Chi Tünelleri’ne iki kişilik rezervasyon yaptırırken buluyoruz. Vietnam’a dair en sevmediğim şey bu sanırım. Yalnız başına gezme olanaklarının olabildiğince kısıtlanıp birçok şeyin sadece turlar vasıtasıyla yapılması. Yarım günlük rehberli bir tur için 5-6USD verip sabah 8’de tamamı batılı turistlerden oluşan bir tur otobüsüyle yola çıkıyoruz.

Rehberimiz 62 yaşında bir savaş gazisi. Ama durum bilmediğiniz gibi. Mr. Bean’in babası Filipinler’den, annesi ise Vietnamlı. Kendisi dört dil konuşuyor ve sosyalist Vietnam’a karşı 4 yıl boyunca ABD ordusunda savaşmış. Biz Kuzey Vietnam’ın gözünden, yani savaşı kendi ülkelerimizde çok da görmediğimiz bir bakış açısından görmeye çalışırken, Mr. Bean bize 2 saatlik yolculuk boyunca John Kerry’le cephede nasıl birlikte çarpıştığını; komutanının, beraberindeki askerleri “komünist” bir pusudan sağ çıkarması karşısında onu nasıl kutladığını ve hatta Tet Saldırısı öncesinde Proud Mary’yi karargahta nasıl hep bir ağızdan söylediklerini anlatıyor. Tabi anlattığı hikayeler yıllar içinde “güzelleşen” cinsten. Yukarıda saydığım hikayeler ve tarihleri ile ilgili ufak bir araştırma yapmak durumu açıklıyor.

Girişte biletlerimizi alırken Mr. Bean’ın grubundan sinsice sıyrılıp başka bir grubun peşine takılıyoruz. Önce kısa bir video izleyip durumun vahametini anlamaya çalışıyoruz. Cu Chi Tünelleri, aynı adlı kasabada yaşayan devrimci halkın 5 yılda kazıp 25 yıl boyunca Saygon’undaki işgalci orduların ensesinin dibinde yeraltında sürdürdükleri akılalmaz mücadelenin temsili. 4 seviye olarak kazılmış ve sık ormanların içinde “What makes the grass grow/Blood blood blood/What do we do for living/Kill kill kill” naraları atan askerlere kabuslar yaşatmış. 20 metre uzunluğundaki en geniş 1. Seviye bölümlerinden birine biz de giriyoruz. Klostrofobim olmasa bile birkaç dakika içinde kendimi kanter dışarı atmaya çalışırken, bir halkın burada yıllarını nasıl geçirdiğini sorguluyorum.

Dışarı çıktığımızda aklımızda binbir türlü soru var. Ama sorulara vakit yok, otobüs geliyor ve geldiğimiz hızla otobüse bindiğimiz barlar sokağında alıyoruz soluğu.

Saygon’da Öğleden Sonrası

Birçokları için gezdiğimiz tüneller gezi rehberlerinde tik atılacak bölümlerden öteye gidemiyor ama biz önce Kamboçya’daki “ideolojik soykırım”ı ardından da bu şehri gördüğümüzden, sürekli yeni sorularla cebelleşiyoruz. Yine de şehirde en azından motorsiklet kalabalığının hızına yetişmek şart.

Bugünkü planlarımız yoğun. Akşam yemeği için couchsurfing buluşmasına gideceğiz. Birkaç gün sonra ilk defa gerçek Vietnam’a dair bir fikir edinebileceğimiz için heyacanlıyız. Çünkü katılacağını söyleyen insanlardan bir kısmı bu şehirde yaşıyor, Vietnamlı.

Notre Dame Katedrali’nin önünde buluşup tanışıyoruz. Kimimiz bir yıldır, kimimiz birkaç aydır, birkaç haftadır yoldayız. Annie bizim için bütün gecenin planını yapmış. Vietnamlı ve Ho Chi Minh’de ABD menşeili bir reklam şirketinde çalışıyor. Önce District 3’deki bir yerel restorana gidiyoruz. Yemekler hem turist bölgesinde yediğimizden daha ucuz hem de oradakilerden daha lezzetli. Yemek boyunca Anna, Avustralya’da geçirdiği 11 ay boyunca ne kadar değiştiğini anlatıyor. Katka, Laos’ta yaşadığı içkisine ilaç konulma olaylarından bahsediyor, Jonas ve ben Mr. Bean’ı şirazesi “biraz” kaçmış rehberliğinden sözediyoruz. Herkes mutlu, karınlar doyunca da kalkıyoruz.

Burası işlerin sarpa saracağı bölüm. Yemekten kalktıktan sonra Annie bizi çalıştığı şirketin de davetli olduğu, bu alanda çalışanların katılacağı bir partiye davet ediyor. Bu tarz işlerden pek anlamasam(sevmesem) da topluluğa uyup taksiye atlıyoruz.

Geldiğimiz yerde bohem bir hava var. Nereli olduğunu bir türlü kestiremediğimiz, geceye nasıl oldu da burada devam ettiğini anlayamadığımız son derece mutlu insanlar sahnede Singapurlu bir grubun çaldığı 70’ler, 80’lerden rock şarkılarına eşlik ediyor. Sürekli içki servis ediliyor, daha birbirimizi birkaç saat önce tanımışken bambaşka yeni insanlarla tanışıyoruz. Bir an olsun Vietnam’da olduğumu unutuyorum. Jonas yaklaşıp “Şu anda Ho Chi Minh çok üzgün olmalı” diyor.

Ortamın hengamesi beni boğuyor. Bir haftadır gördüğüm onca şeyin altında eziliyorum. Gece de şehirdeki yasaklara boyun eğip bir olmadan bitiyor. İnsanlar mutlu mesut dağılıyor. Kapıya çıkıp fotoğraf çekiliyoruz. Tam artık dağılacağız, diye düşünürken Tahm kusmaya başlıyor. Yarım saat geçiyor, bu defa da kısa süreli baygınlık geçiriyor. Gece boyunca etrafı izlerken, kimin neler içtiğinin farkına varmamışız. Ne yapsak kar etmiyor, onu taksiye karga tulumba bindirip hastaneye götürüyoruz.

Ortada doktor yok. Kimse bizimle ilgilenmiyor. Sonunda birileri gelip ne olduğunu soruyor. Durumu izah ediyoruz. Serum veriliyor, kapıya çıkıp beklemeye başlıyoruz. Bu sırada bir taksiyle kanlar içinde iki adam geliyor. Onları içeri taşıyoruz, zira bunu bizden başka yapacak pek kimse yok. Tuvalete gitmek için hastanenin koridorlarında dolaşırken karşıma bir sıçan çıkıyor. Biraz sonra tuvaleti buluyorum, orada da böceklerle karşılaşıyorum. Dönünce bir başka yaralı adam motorsikletin arkasında kapıya geliyor. Annie sonra motorsikleti sürenin karısı olduğunu ve kavga ettiklerini söylüyor. Adam apar topar ambulansla başka bir hastaneye yollanıyor.

Bu sırada kan tahlilinin sonuçları geliyor. Alkol koması. Ne yapmamız gerektiğini soruyoruz, doktor “gidin” diyor. “sabah kendine gelecek.” Biraz daha bekliyoruz ama bu defa güvenlik görevlisi gelip gitmemizi söylüyor. Sabah Anna Singapur’a gidecek, ben Hoi An için bilet alacağım, Anthony’nin Cu Chi’ye gitmek için erken kalkması gerekiyor. Ama havanın kararmasına da birkaç saat kalmış. Hepimiz hemen hemen aynı yerlerde kalıyoruz. Yürüyüp bir kahveyle kendimize gelmeye çalışacağız. Crayz Buffalo açık, burada günün aydınlanmasını bekliyoruz. İletişim adreslerimizi paylaşıyoruz. Hava aydınlanmadan kahvaltımızı ediyoruz. Bu sırada sokaktan hala müzik sesleri geliyor.

Vedalaşırken arkada Guns N’ Roses Sweet Child O’ Mine çalıyor: “Where do we go now?”

***

Dora Göksal

http://yoldatekbasina.com

En çok sorulan sorulardan birine vereceğim cevap şu: En çok Endonezya ve Filipinleri sevdim. Ülkeleri birbiriyle karşılaştırmanın yanlış olduğunu düşünürüm. Ancak belli kategorilerde birbirleriyle karşılaştırılabilirler. Doğrusu belirlenmiş kategorilerde bile seçim yapmak kolay değil. Denizin en güzeli hangisinde, en güzel doğa hangisindeydi, macera neredeydi, eğlenceli olan hangisiydi, yaşasan hangi ülkeyi tercih edersin gibi blog üzerinden gelen sorulara gerçekten cevap verebilmem çok zor. Bir gün oturup kategorilere ayırıp enlerüzerinden bir yazı hazırlayacağım. Şu an birikmiş epeyce enler var ama olsun, zamanı gelince.

Güney Asya ülkeleri Endonezya, Malezya, Singapur, Tayland, Myanmar, Laos, Kamboçya, Vietnam, Filipinler, Doğu Timor ve Brunei’dir. Bu ülkelerden Doğu Timor, Brunei, Myanmar ve Vietnam’a gitmedim. Brunei’ye Sarawak eyaleti sınırından girmek istediğimde kapıdan vize vermemişlerdi. Aslında vize vermeyeceklerini biliyordum, ancak Hollandalı yol arkadaşımın zorlamasıyla ona eşlik etmiştim. Sabah Eyaletinden ise vize alıp gitmek istediğimde benden uçak bileti istenince Brunei’ye gitmekten vazgeçmiştim. Çünkü o an bulunduğum şehir Kota Kinabalu’dan Brunei’ye gitmek 2 saat iken uçakla Brunei’ye gitmek hem maliyetli hem de zaman kaybıydı. Doğu Timor’da çok uzaktı. Uzaklık benim için hiçbir zaman sorun değildi, ancak uzaklığın doğurduğu uçuş maliyetleri sorunumdu.

Vietnam Türk pasaportu için vize alması çok zor olan ülkelerden birisi. Ben bir işadamı dostum sayesinde vize engelini aştım ancak vize için ödemem gerekn maliyetler yanında ülkenin yağışlı sezona girmesi nedeniyle rotamdan çıkarmak zorunda kaldım. Myanmar ise ilginç bir şekilde gitmeyi ertelediğim bir ülke oldu. İlginç diyorum çünkü geçen hafta vize almak için Bangkok’taki elçiliklerindeydim. Buddha Günü dolayısı ile tatilde olduklarından kapalıydı. Henüz uçak biletimi ve otel rezervasyonumu yapmamıştım ve her biri uçuk rakamlardaydı. Myanmar’da bu yıl bir turizm patlaması yaşandığından her yer dolu ve kapasiteyi kaldıracak yeteri kadar otel olmadığından fiyatlar daha birkaç ay öncesine göre 2 kat artmış durumda. Bu yüzden Myanmar’ı gelecek seneye erteledim. Bu süre içerisinde çok sayıda otel ve guest house açılıp fiyatların daha da düşmesini umuyorum. Belki yanılıyorum. Olsun, uzun süre tren ve otobüsle seyahat ettikten sonra uçak biletine o kadar para vermek de içimden gelmedi.

Hiç tanımadığınız kültürlerde gezmek, yemek, içmek ve yaşamak hiç kolay değil. Eğer alışkanlıklarınızı geride bırakmazsanız çok zor diyebilirim. Güney Asya demek aslında güler yüzlü insanlar ülkeleri demek. Birçoğunun halkı İngilizce bilmemesine rağmen, onlarla kaynaşmak ve samimi olmak çok kolay. Şu ana kadar aklımda kalan kötü bir hatıram ve deneyimim olmadı, olsa bile bu satırları yazarken hatırlamıyorum. Dünyada çok yeri gezmiş yolda tanıştığım Kanadalı bir arkadaşımın dediğini söylüyorum: Budist ülkeler dünyanın en güvenli yeri. Güney Asya gezimde başıma herhangi kötü bir şey veya hırsızlık da gelmedi.

Benim için zor olan bir şey vardıysa o da yemeklerdi. Benim gibi deniz ürünleriyle pek arası olmayan biri için yemek seçimleri zor olan bir yerdi. Oysa hem fiyatı hem menü zenginliği açısından deniz ürünleri sevenler için bir cennettir. Pirinçten bıktım diyebilirim, zira buradaki pirince pilav diyemezsiniz, sadece haslanarak tüketiliyor. Hiçbir zaman köri sosu ile aram iyi olmadı ve Güney Asya’da kendimi içerisinde buldum. Hemen her yerde, her türlü yemeği yedim ama bazen yiyemediğim zamanlar oldu. Gözümde pizza ve salata tütüyordu. Bunun yanında hiç bilmediğim birbirinden farklı yüzlerce yemek, onlarca çeşit tropikal meyve tattım.

Asya’da gezmek demek sıcak suya hasret kalmak demek. Her ülkede sıcak suyla yaptığım duşun sayısı bir elin parmakalrını geçmez. Örneğin 2 ay kaldığım Endonezya’da sadece 2 defa sıcak su ile duş bulabildim. Her ülkede saç tıraşı olmak yapmam gerekenler listesinde bulunuyor. Gittiğim her ülkede saç tıraşı olacak kadar uzun süre kaldım çünkü. Endonezya, Malezya, Borneo, Filipinler ve Tayland’da dalışlar yaptım. Singapur hariç her ülkede tekne turlarına katıldım, bir çoğunda trekkinglerdeydim yine.

Asya demek milyarlarca milyarlarca sinek, böcek demek, binlerce ama binlerce kez değişik böcekler, sivrisinekler, karıncalar, tahtakuruları, örümcekler ve bilmem neler tarafından ısırılmak demek. Hele benim gibi kanınız lezzetliyse, vücudunuza sizi koruyacak spreyler, losyonlar sürmeden dışarıdaysanız bu her an işlence yaşamak demektir. Ben her yerde işkencedeydim, abartmıyorum. Türkiye’den ayrılırken hiçbir aşı da yaptırmamıştım, ne sıtma, ne sarı humma. Tez elden testler yaptırsam iyi olur doğrusu.

Bu 303 veya 333 gün içerisinde birçok yerini gördüm Güney Asya’nın ve görmek istediğim yerleri için en az bir 333 gün daha ayırmam gerekecek. Sınırlar değişse de kültürler birbirine benzer olduğunu fark edince artık rota değiştirmenin zamanı geldiğini hissediyorum. Rotayı değiştirme zamanı artık!

Endonezya

Uluwatu Tapınağında Maymunlarla, Bali

Aktif Yanardağ Mount Rinjani, 2000 metre Lombok

Dünyanın En Büyük Krater Gölü Lake Toba çevresinde Motosiklet Turu

Bali’den Gili Adalarına Balıkçı Teknesiyle 40 km Giderken

Gunung Leuser National Park, Sumatra’da Orangutanların Peşinde

Malezya/Borneo

Tioman Island

Dünyanın En büyük Mağarasında Caving

Kinabatangan Yağmur Ormanlarında Trekking

UNESCO Dünya Mirası Mulu BNational Park’a Uçuş

Singapur

Vivo City Alışveriş Merkezinde Ayak Masajı ile Rahatlarken

Dünya Turuna Çıkmış Gezgin Arkadaşım Bekran İle

Singapur’u 1-Altitude Bar’ın 63. Katından Gece İzlerken

Singapur Universal Stüdyolarında Eğlenirken

Universal Stüdyolarında Duvar Tırmanışı 11 Metre

The Merlion, Marina Bay, Singapur

Filipinler

Palawan Adasında, Büyük Lagün’de Tekne Turu

Colasa Beach, Palawan Adası

Coron’da batık Japon Gemilerine Dalış

Pinagbuyutan Adasında Hindistan Cevizine Tırmanırken

ve Hindistan Cevizi, Ağacından Kendim Kopardım

Hayatımın En büyük Macerası: Sumaging Mağarasında

Dünyanın Aktif En Küçük Mağarasında Koreli ve Filipinli Arkadaşlarla

Tayland

Bangkok’ta Menemen Yapmak, Couchsurfing

Advanced PADI Kursu, Khao Lak, Tayland

Koh Tapu (J.Bond Island).Bond Island)

Koh Phangan, Full Moon Party’de Yılbaşını Kutlarken

Krabi’de Tekne Turu

Krabi Gece Marketinden Böcekleri Tadarken

Phuket Old Town

Long Neck Karen Hiiltribe, Chiang Mai

Türkiye’den Arkadaşlara Rehberlik Yaparken, Pattaya

Laos

Luang Prabang’da Fil Sürerken

Haysoke Guest House, Vientiane

Istanbul Restaurant, Vientiane’de diğer 2 Türk Gezginle

Laos’un Zafer Anıtı

Gizemli Kavanozlar Düzlüğünü İncelerken, Phonsavan

Buddha Park’ta Piknikteyken Kopan Terliğime Ağıt

Vientiane’de Parkta Üniversiteliler Arasında

Xieng Khoung Old City, Phonsavan

Kamboçya

Angkor Wat’da Gün Batımını İzleyen Budist Rahiplerle

Angkor Wat Sunset

Sihanoukville’de Songkran Festivalini Kutlarken

Day 303: Tayland: 13, Bangkok, 10 Mayıs 2012, Perşembe

http://yoldaolmak.com/guney-asyada-303-gun.html

YOLDA OLMAK

Kemal KAYA