Tokyo’nun ultramodern sokaklarında, sosyetenin yaşadığı bölge olan Aoyama bölgesinde, şık butikleri, jazz kulüpleri bankalar, restoranlar ve insanların kollarında gördüğünüz Prada ve Miu Miu çantaları arasında demode hissetmemek elde değil.

Güvenlik görevlileri en süslü dükkanların önünde nöbet tutuyor; fakat Aoyama’nın en stil sahibi dükkanlarını görmek aynı zamanda en iyi modern Japon mimarisinin çarpıcı örneklerini de görmenizi sağlıyor, neyse ki bu mimari örneklerini görmek için süslü dükkanlardaki tasarımlarla gereksiz yere oyalanmaya gerek yok.

Bunun yerine, bölgede yürüyüş yapmak ücretsiz ve şehri keşfetmenin anlamlı bir yolu, fakat bu bile en sağlıklı seyahat bütçelerini sarsabilir, çünkü Aoyama’da dünyanın üst düzey giyim markalarının savaşa dahil olması size üstün geliyor. Miu Miu, Gucci, Dior gibi markalar bölgeyi adeta yaşayan bir müzeye dönüştürmek için dünya çapındaki tasarımcılarla işbirliğine gitmişler; fakat belki de bu durumun Japonya’nın sıra dışı eğilimine örnek oluşturduğunu söyleyebilirsiniz. Yaşanan depremler ve kültürün yok olma korkusu nedeniyle ortalama olarak her 30 yılda bir binalar yıkılıyor ve yeniden inşaa ediliyor, ülke yeniliğin esiri olmuş durumda.

Aoyama’da bulunan Resimdeki bina The Herzog & De Meuron Tasarımı ve Aoyama’nın modaya uygun olarak itibarını temsil ediyor.

Profesör Tsutomu Matsuda ya da tanınmayı tercih ettiği adıyla Mazda; “burada birçok güzel bina bulunuyor,bölge her yıl değişiyor, hızına yetişmek zor” diyor. Profesör Mazda Pazar gününü Palace Hotel Tokyo tarafından organize edilen özel bir turla bana bölgenin en dikkate değer binalarını göstermekle geçirdi. Mazda, kendi tasarım ajansını yönetiyor ve ayrıca iki ayrı mimari yürüyüş rehberinin de yazarı, yani kendisi için bundan daha uygun bir meslek olamaz. (Japonya’ya uçak bileti karşılayamayacak olanlar için Tokyo’nun en iyi tasarımlarının sergileneceği Londra’nın yeni Japon Evi 2017 yılında açılıyor ve ramen ve yuzu’nun yanı sıra Japon tasarımlarını Londra’nın sıradaki en yeni modası haline getirecek.)

Profesör, From First Binası’nın önünde duruyor. Bu bina legovari bloklarıyla klişe değil, prefabrik yapı dünyanın Japon başkenti ile ortaklık kurmasını da sağlıyor. Dekonstrüksiyon mimarinin de başyapıtı, bölünmüş katlar ve merdivenler bir Escher tablosunun içinde olduğunuz hissini veriyor.

Lüks kırtasiye dükkanları ve mobilya mağazaları birbirleriyle yarışıyor. Profesör Mazda beni gök geçit ve açık yapı hakkında bilgilendiriyor. Tokyo’da öğleden sonra mavi gökyüzü binanın köşelerini aydınlatıyor.

Tokyo Kulesi Yoğun şehir siluetini aydınlatıyor.

Profesör Mazda; “bu bina aslında her şeyin başlangıcı oldu, bu sanki aslında dışarıdayken içeride olmak gibi” diyor. Mazda’ya göre; “binanın çılgın görünümü son 10 yılda Aoyama’nın Omotosando-dori kısmındaki diğer vahşi ve tuhaf binaların yaratılmasına ilham verdi”. Fumihiko Maki’ni Spiral’inin de dahil olduğu bir galeri ve kırtasiye dükkanı ve Dior’un camdan yapılmış tavan yüksekliğinin değişkenlik gösterdiği ve cam duvarların ışıkta titrediği SANAA acentası tarafından yapılmış binası New York’un Guggenheim müzesinin ötesine geçmek gibi.

Olimpiyatlar sayesinde mimari konular Japonya’da sıcak bir başlık. Orjinali Zaha Hadid tarafından tasarlanmış olan stadyumun yerine, yerel mimar Kengo Kuma’ın daha geleneksel olarak tasarladığı ahşap temalı projesinin seçilmiş olması geçen yıl Temmuz ayında tartışmalara sebep olmuştu. Komisyon tarafından stadyumun yeniden inşa edilmesi kararı verildiğinde Kuma; Japonya’yı temsil eden bir yapı inşa etmek istediğini söylemişti ve betondan ziyade ahşabın Japonya’nın sanayi sonrası toplumunu daha iyi temsil edeceğini iddia etmişti, nitekim bu proje seçildi.

Kuma’nın stadyumu henüz inşa edilirken, Aoyama çevresinde yapmış olduğu işlerin işaretlerini görmek mümkün, eğer taze kereste veya bambu ile kaplı bir bina görürseniz, onun tasarımlarından biri olma ihtimali yüksek. Kendisi Japon kültüründeki ahşabın, tasarımlarındaki öneminden ve verdiği huzurdan her zaman bahsediyor. Tasarımlarının en ünlüsü ise Nezu Müzesi. 2010 yılında inşa edilen müze modern öncesi Japon sanat koleksiyonuna ev sahipliği yapıyor.
“Japon binalarında giriş kapılarına doğrudan yerine dolaylı bir yaklaşım var” diyor Profesör Mazda, müzenin girişine ve geleneksel bahçeleri için bambu kaplı geçide doğru yol gösterirken.

Nezu müzesi Japon mimar Kengo Kuma’nın şimdiye kadar ki en ünlü tasarımı

Burada Tokyo’nun merkezinde ziyade kuzey Japonya’nın yüksek dağlarında bulmayı bekleyeceğiniz cinsten bir sakinlik var. Kuma’nın Tokyo olimpiyat stadyumunu ülkenin içindeki daha geleneksel ve manevi görünümü yansıtmak için yeniden modellemeyi seçmesinin nedenini burada görmek zor değil. Bu durumdan profesör Mazda’ya bahsettiğimde gülümsüyor ve uzun beyaz saçlarıyla dönerek elini uzatıyor ve “beni takip et, sana tamamen farklı bir şey göstermek istiyorum” diyor.

Göstermek istediği şeyi görmeden önce isimsiz sokaklar boyunca 5 dakika yürüyoruz, burası Sunny Hill ve bütün o ahşap kırıkları etraftaki diğer şeylerle keskin bir kontrast oluşturuyor. Burası dünyanın en iyi pastanesi olmalı. Geleneksel Nezu Müzesinin aksine burası riayetsiz bir hisse kapılmanıza neden oluyor, hem dışarıda hem de içeride yer alan üçgen keresteler içeride servis edilen Tayvan ananas pastasına benziyor, neşeli ve son derece komik bir görüntüsü var.

Sunny Hill’in dış görüntüsüyle gitmek için dünyanın en orijinal pastanesi

Tatlı ikramlar ve yeşil çaydan aldığımız enerjiyle, profesör bastonunu kullanarak hızlı bir şekilde Aoyama’nın en sürrealist ve göz alıcı binalarını göstermek üzere hareket ediyor. Herzog & De Meuron tasarımı Prada binası köşeli kirişler ve camların bir isyanı niteliğinde, profesör; binanın deprem sırasında çöküşünün önlenmesi için güçlü beton kirişler kullanıldığını ve bu haliyle Tokyo’nun geleneksel yaklaşımına meydan okuduğunu açıklıyor. Güçlendirilmiş eş kenar yapı deprem sarsıntılarında ve sonrasında oluşan şoklara karşı hareket etmek üzere tasarlanmış.

Prada binası, deprem sonrasında çöküşü önlemek için tasarımında güçlü kirişler barındırıyor.

Rehberim kendisi takip etmemi işaret etmeden ve Prada personeli beni engellemeden önce muhteşem iç mekandaki pahalı çantaların birkaç fotoğrafını çekebiliyorum ve sonrasında ise rehberimi son mekanımız olan Omotosando Hills alışveriş merkezine doğru takip ediyorum. Bu aslında otoyol kenarlarında bulabileceğiniz sıradan bir alışveriş merkezi. Keskin köşeleri ve cetvelle çizilmiş gibi düz çizgileri ve asma tavanlı geçitleriyle kendi kendini eğitmiş olan Taduo Ando tarafından tasarlanmış bir bina.

Omotosando Hills’in yürüyen merdivenleri adeta bir şelale gibi dökülüyor.

Alışveriş yapanları merdivenlerde izlemek tıpkı bir şelalenin dökülmesi gibi. Profesörün memleketinin mimarisine aşık olmasının sebebini anlamak zor değil. Tuhaf, göz alıcı ve bambaşka mimarisi, yakın zamanda bir olimpiyat şehri olacak olan şehri harika bir şekilde temsil ediyor.

Seyahat Tavsiyeleri

Ulaşım:

British Airways (ba.com) Heathrow’dan haftada 2 gün 692 Pound’dan başlayan fiyatlarla Tokyo’ya sefer düzenliyor.

Konaklama:

Palace Hotel Tokyo (en.palacehoteltokyo.com) 3 gecelik kalışlarda oda kahvaltı ve “üstün Tokyo” turu olan Tokyo’nun uzmanları tarafından yönlendirilen bir günlük sanat ve mimarı turu da dahil kişi başı 2,090 Pound’dan başlayan fiyatlarla teklif sunuyor. Otelin Konsiyerj takımı misafirlerin bireysel ilgilerine göre terzi turları da ayarlayabiliyor.

Ev iyi bir yer mi, evden iyi yerler de var mı

Hem ülkemizde hem de dünyada “escapeism” kafası yeniden keşfediliyor. Bırakıp gitme hali farklı motivasyonlarla her geçen gün biraz daha temellendiriliyor. Herkesin kafasındaki elbette evsiz olmak, sokakta yaşıyor durumda kalmak değil. Ortak dert, içinde bulunulan ortamdan uzaklaşmak. Bunların yanında bir de eve bağlanmak istemeyen, ev hayatının insanı bir kafes gibi sardığına, hareketsiz, nefessiz bıraktığına inanan gezginler de var.

Biz ekipçe en azından Couchsurfing ve Warmshowers’ı destekliyoruz, evlerimizi açıyoruz

Onlar, bazen bir araçla, bazen yürüyerek belirledikleri rotalarda “yol yapıyorlar”. İnsanları ve hayatı Face’den tanımak yerine daha bir dokunarak, görerek, tadarak yaşıyorlar. Bunlar boş gezenin boş kalfası gezgin, bunlar bişeyden anlamaz mı? Yoksa çok gezen çok bilir mi?

Yaşam biçimi olarak göçebelik? Aslında bizlere yabancı da değil hani…

Amerika’da her şubat ayında yolları ev edinmiş bir grup “modern zaman göçebesi” tıpkı göçmen kuşlar gibi doğudaki soğuk iklimden Güney Kalifornia’daki sıcak plajlara ve kumsallara geliyor, burada toplaşıp, yeniden tanışıp, kaynaşıp bir sonraki yolun planını yapıyorlar.

Fotoğraf sanatçısı John Francis Peters bu arkadaşların motivasyonlarını, tercihlerini ve birbirleriyle ilişkilerini karelere dökmeye başlamış ve ortaya başka bir hayatın izleri çıkmış.

Sabahı Pasifik Okyanusu kıyısında karşılamak

Aralık ayının soğuğunda New Jersey’de bir kaldırımda uyanmak istemeyen Mike, tası tarağı toplayıp(zaten sadece tas-tarak ve biraz giysi var) San Diego’ya gelmiş. Kış ayları boyunca San Diego, modern göçebelerin buluşma yeri haline geliyor.

San Diego’dan okyanusa baktığınızda çoook çok uzakta karşınıza çıkacak ilk kara parçası Tokyo. Arada sadece uçsuz bucaksız deniz var

Tallahassee’den Mike, Pasifiği ilk defa görüyor ve fırsatı kaçırmayarak güne bir kum tepesi üzerinde başlamış. Birçok gezgin için San Diego hem en batı hem de en güneydeki en iyi durak. Burada toplanıp ne kadar daha konup ne kadar daha göçeceklerini konuşuyorlar.

Yollarda aşk başkadır

Kanada’dan Karina ve Las Vegas’tan Tex, yolda tanışmışlar. Kampladıkları bir gecenin sabahında bir parkta kaynaşmışlar:) Karina, Kanada’dan yola çıkmış, hedefi Amerika’yı geçerek Meksika ve Güney Amerika.

Bir gezgini en iyi başka bir gezgin anlar

Moglie ve Lo yıllar önce Detroit’ten ayrıldıklarında biraz endişelilermiş. Ülkenin geri kalanını görmek için yollar düşmüşler ve Las Vegas’ta başka bir gezginin tavsiyesiyle buraya gelmişler. Adam onlara San Diego için, harika bi okyanus, harika insanlar ve kocaman bir aile bulacaklarını söylemiş.

Boş gezenin kalfası mı, yolun başında bir derviş mi

Philadelfiya’dan Madua 2 yıldan beri seyahat ediyor. Madua, arkadaşlarının alkol ve uyuşturucu bağımlılığına düştüklerini fark ettiğinde şehirden ayrılmış ve kendine daha ruhsal bir yol seçmiş. Madua, ihtiyaçlarımızı minimize ettiğimizde hayatımızın daha mutlu ve daha dolu bir hale geleceğinin altını çiziyor. Her şeye ihtiyaç duymanın ve tüketmenin mutlulukla hiçbir ilgisi yok diye de ekliyor.

Mal varlığı kavramı malın ne işe yaradığıyla doğrudan ilgili

San Francisco’dan Tree, hala gençken gezerek dünyayı tanımaya karar vermiş. Burada özellikle gıda ihtiyacını karşılamak için bir şeyler satıyor ve destek bekliyor. Birçok genç gezgin yolda olmanın getirdiği zorluklarla ilk defa yüzleşiyor ve yola devam edebilmenin farklı “yollarını” arıyor.

Beyaz yaka – mor yaka, en baba yol Kalifornia

Jordan, Kalifornia’nın çöllük bölgesi Slab City’de karşılaştığı bir hippi otobüsüyle gelmiş San Diego’ya. Burada birkaç gün kalıp ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra Baja – Kalifornia’ya doğru yola devam edecek.

Tree’den örnek al, bak o bi kaç parça eşyasını satıyor. Koca adamsın ama ya!

Ohio’dan Ray, sabah trafiğin yoğun olduğu saatleri para toplayarak geçirdikten sonra kavşağın kenarındaki parkta uykuya dalmış.

Göçebe adam kediye benzemez, mekana bağlı kalmaz

Colorado’dan Nick ve panelvanı. Burası onun hem yaşam alanı hem de değil. Kapıyı açtığı anda, ayakları toprakta, kapattığı anda mobil durumu geçiş. Belki bir boş gezenin boş kalfası, belki bir kaybeden, belki kaybedecek bir şeyi olmayan, kim bilir belki de sadece öylece takılan. Biz yüzündeki maskeyle verdiği bu pozu çok sevdik.

Jileti kimden çarptın abi? Rengi pembe de…

Michigan’dan Cliff, körfezin hemen kenarında kafasını traş ediyor. Önceden ordudaymış, artık San Diego’da yaşıyor ve hiçbir şeyi kafaya takmıyor. Yerleşik hayatın ahlak, para, istenmeyen işlerde çalışmak gibi kişiye dayatılan durumlarına hiç mi hiç dayanamayan bu kardeşler, yanlarına idare edecek kadar malzeme alarak düşüyorlar yollara.

Ha bunları biz yazıyoruz, belki de hiç bir amaçları yok, sadece öylesine yürüyorlar ya da duruyorlar. Ne o saçma mı geldi? Gün içinde, iş yerinde, trafikte, bankada, evde başımıza gelenler, hayal ettiğimiz yaşamla çok mu örtüşen şeyler?

Otele – hostele verecek para yok, hatta kimi zaman çadıra bile

Çoğu gezgin kaldıkları bölgede dikkat çekmemek için çalılardan sığınaklar yapıyorlar. Böylece polislerden de korunup kamufle oluyorlar.

Kaynak: Listelist